W wierzeniach Mniya należy rozróżnić trzy pojęcia. Wielkiego Ducha, Matkę Ziemię oraz Manitu.
Wielki Duch jest najwyższą duchową obecnością. To do niego Mniya kierują modlitwy, prośby i szepty przed ważnymi wydarzeniami. Prosi się go o siłę, ochronę, mądrość, dobre łowy, spokojną śmierć oraz prowadzenie dla plemienia. Wielki Duch nie ma twarzy ani ciała. Jest ponad człowiekiem, ponad ogniem, wodą, niebem i ziemią. Nie krzyczy. Słucha.
Matka Ziemia jest tym, co karmi, chroni i przyjmuje z powrotem. Daje rośliny, zioła, wodę, drewno, zwierzęta, schronienie i ścieżki, którymi porusza się plemię. Mniya okazują jej wdzięczność szczególnie podczas zbierania ziół, polowania, pochówku, odpoczynku przy ogniu lub zakładania obozu. Matka Ziemia nie jest traktowana jak własność. Jest domem.
Manitu nie jest osobą ani bogiem, do którego składa się modlitwy. Manitu oznacza duchową moc obecną w świecie oraz równowagę między wszystkim, co żyje. Jest w lesie, wodzie, zwierzętach, ogniu, wietrze, kamieniu i człowieku. Można je poczuć, zauważyć w znakach natury albo naruszyć przez chciwość, brak szacunku i bezsensowne zabijanie.
Dla Mniya Manitu przypomina, że wszystko należy do jednego kręgu. Dzisiaj człowiek może zjeść mięso zwierzęcia, ale kiedyś jego ciało wróci do ziemi i nakarmi trawy, rośliny oraz inne stworzenia. Nie jest to kara. To porządek świata. Życie bierze z życia, a potem samo zostaje oddane.
„Najprostsza zasada: Mniya modlą się do Wielkiego Ducha, dziękują Matce Ziemi, a Manitu szanują jako równowagę i duchową obecność w naturze."
Przykłady w RP
- „Wielki Duchu, prowadź nasze kroki."
- „Matko Ziemio, dziękujemy za to, co dziś nam dałaś."
- „Nie zabijaj bez potrzeby. To narusza Manitu."
- „Manitu jest spokojne, gdy człowiek bierze tylko tyle, ile musi."
- „Zwierzę oddało życie. Podziękuj Matce Ziemi."
- „Wszystko wraca do ziemi. Taki jest krąg."